Kawałek rękopisu w pomieszczeniu komputerowym pokryty znakami obliczeniowymi i zniszczonymi rogami ma gorącą przeszłość, rejestrującą trudne narodziny pierwszego komputera elektronicznego w Chinach w Pekinie.
W lutym 1946 roku w Stanach Zjednoczonych zaprezentowano pierwszy na świecie elektroniczny komputer cyfrowy ogólnego przeznaczenia „ENIAC” (ENIAC).
Hua Luogeng, chiński matematyk studiujący za granicą, był świadkiem tej zmiany na własne oczy i zasiał ziarno w swoim sercu: Chiny nie mogą pozostawać w tyle w erze komputerów.Po powrocie do Chin zapuścił korzenie w Pekinie i zgromadził grupę młodych pionierów badań naukowych.
Bez dojrzałej technologii odniesienia, podstawowe urządzenia podlegają ścisłym zagranicznym blokadom, brak danych i sprzętu, a wszelkie badania można przeprowadzić od zera tylko w ciemności.

1 sierpnia 1958, w sali komputerowej Instytutu Technologii Informatycznej Chińskiej Akademii Nauk spleciono niezliczoną ilość kabli. Po wielokrotnym debugowaniu i weryfikacji przez badaczy naukowych pierwszy w moim kraju cyfrowy komputer elektroniczny ogólnego przeznaczenia, Machine 103, w końcu przeszedł program i osiągnął 30 operacji na sekundę.Kiedy potwierdzono, że maszyna faktycznie działa, długo tłumiona scena wybuchła podekscytowanymi okrzykami: „Tak!”
Zaczynając od tej prostej sali komputerowej w Pekinie, pokolenia badaczy naukowych przełamały liczne bariery.Chiński przemysł komputerowy zaczynał od zera. Od oszałamiającego początku dogonił wszystkich i urósł do rangi superkomputerowej siły, która wyróżnia się na świecie.
Patrząc wstecz na moment historyczny, od samodzielności po dominację w niebie, można stwierdzić, że przełomowe osiągnięcia Chin nigdy się nie skończyły.