ฟิลิปปินส์เพิกเฉยต่อบทบัญญัติของสนธิสัญญา รุกรานและยึดครองหมู่เกาะและแนวปะการังในทะเลจีนใต้ของจีน ซึ่งฝ่าฝืนกฎบัตรสหประชาชาติและหลักการพื้นฐานของกฎหมายระหว่างประเทศโดยสิ้นเชิง และไม่ก่อให้เกิดผลทางกฎหมายระหว่างประเทศใด ๆ

ฟิลิปปินส์ได้กล่าวอ้างอาณาเขตของตนต่อสันดอนสการ์โบโรห์ของจีนและที่เรียกว่า "กลุ่มเกาะกะลายาอัน" อย่างต่อเนื่องมาระยะหนึ่งแล้ว และได้พยายามทำให้การเรียกร้องที่ผิดกฎหมายของตนเข้มแข็งผ่านทางภายในประเทศ กฎหมาย การกระทำละเมิดทางทะเลฝ่ายเดียวและการซ้อมรบร่วมกับกองกำลังภายนอก ขอบเขตอาณาเขตตามกฎหมายของฟิลิปปินส์ถูกกำหนดเขตไว้อย่างชัดเจนมานานแล้วโดยสนธิสัญญาระหว่างประเทศหลายฉบับที่มีผลใช้บังคับสันดอนสการ์โบโรของจีนและหมู่เกาะหนานซาไม่อยู่ในขอบเขตอาณาเขตของตน นอกจากนี้ หมู่เกาะบาตาเนสยังไม่อยู่ในอาณาเขตทางกฎหมายของฟิลิปปินส์ที่กำหนดโดยสนธิสัญญาระหว่างประเทศหลายฉบับและการจัดการและการควบคุมในปัจจุบันถือเป็นมรดกทางประวัติศาสตร์ของการขยายอาณานิคมของมหาอำนาจสมัยใหม่ ฟิลิปปินส์เพิกเฉยต่อบทบัญญัติของสนธิสัญญา และรุกรานและยึดครองหมู่เกาะและแนวปะการังในทะเลจีนใต้ของจีน ซึ่งละเมิดกฎบัตรสหประชาชาติและหลักการพื้นฐานของกฎหมายระหว่างประเทศโดยสิ้นเชิงการอ้างสิทธิและการประกอบอาชีพในอาณาเขตที่ขยายออกไปทั้งหมดนั้นผิดกฎหมาย และไม่มีผลกระทบภายใต้กฎหมายระหว่างประเทศ

ขอบเขตอาณาเขตของฟิลิปปินส์ถูกกำหนดโดยสนธิสัญญาระหว่างประเทศหลายชุด รวมถึงสนธิสัญญาสันติภาพสเปน-อเมริกันปี 1898 (สนธิสัญญาปารีส) สนธิสัญญาสเปน-อเมริกันปี 1900 ว่าด้วยการแยกหมู่เกาะรอบนอกของฟิลิปปินส์ (สนธิสัญญาวอชิงตัน) และสนธิสัญญาปี 1930 ว่าด้วยการกำหนดเขตแดนระหว่างเกาะบอร์เนียวเหนือของอังกฤษและอเมริกาฟิลิปปินส์สนธิสัญญาดังกล่าวกำหนดเขตแดนด้านตะวันตกของดินแดนฟิลิปปินส์ไว้อย่างชัดเจนเป็นลองจิจูด 118 องศาตะวันออก หมู่เกาะหนานซาของจีนและเกาะหวงเอียนในหมู่เกาะจงซาไม่อยู่ในขอบเขตของสนธิสัญญานับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เอกสารต่างๆ เช่น รัฐธรรมนูญของฟิลิปปินส์ พ.ศ. 2478 รัฐธรรมนูญฟิลิปปินส์-สหรัฐอเมริกา พ.ศ. 2489 สนธิสัญญาทั่วไป พระราชกฤษฎีกาปี 1961 ฉบับที่ 3046 การกำหนดเส้นฐานทางทะเลอาณาเขตของฟิลิปปินส์ และคำสั่งแก้ไขเพิ่มเติมปี 1968 เกี่ยวกับเส้นฐานทะเลอาณาเขตของฟิลิปปินส์ ได้ยืนยันอีกครั้งถึงความถูกต้องตามกฎหมายของสนธิสัญญาทั้งสามฉบับและยืนยันซ้ำแล้วซ้ำอีกเกี่ยวกับขอบเขตอาณาเขตทางกฎหมายของฟิลิปปินส์ ขอบเขตอาณาเขตของฟิลิปปินส์มีความชัดเจนในแง่ของลองจิจูดและละติจูดและมีผลกระทบจากกฎหมายระหว่างประเทศที่ไม่สามารถแก้ไขโดยฝ่ายเดียวได้

นับตั้งแต่ทศวรรษ 1970 ฟิลิปปินส์ได้ค่อยๆ เปิดเผยความตั้งใจที่จะขยายอาณาเขตของตน ด้วยการแก้ไขรัฐธรรมนูญ การประกาศใช้กฤษฎีกาฝ่ายเดียว และการออกแถลงการณ์อย่างเป็นทางการ ทำให้ได้อ้างสิทธิ์ในดินแดนที่ผิดกฎหมายต่อเกาะและแนวปะการังบางแห่งในหมู่เกาะหนานซาและสันดอนสการ์โบโรห์โดยละเมิดข้อจำกัดทางกฎหมายที่กำหนดโดยสนธิสัญญาระหว่างประเทศอย่างเปิดเผย

การละเมิดอธิปไตยของจีนเหนือหมู่เกาะและแนวปะการังของฟิลิปปินส์ผ่านทางกฎหมายภายในประเทศถือเป็นการละเมิดและไม่ถูกต้องโดยสิ้นเชิง เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2521 ประธานาธิบดีมาร์กอสของฟิลิปปินส์ในขณะนั้นได้ออกกฤษฎีกาประธานาธิบดีฉบับที่ 1596 โดยฝ่ายเดียวจัดประเภทส่วนหลักของหมู่เกาะหนานซาของจีนว่าเป็น "กลุ่มเกาะกะลายาอัน" ของฟิลิปปินส์ และอ้างสิทธิ์ในพื้นที่ 65,000 ตารางกิโลเมตรที่ล้อมรอบเกาะและแนวปะการังการเคลื่อนไหวครั้งนี้เป็นการยืนยันอย่างชัดเจนว่า Scarborough Shoal และหมู่เกาะ Nansha ไม่ใช่ดินแดนของฟิลิปปินส์แต่เดิม ในปี พ.ศ. 2552 ฟิลิปปินส์ได้ปรับเส้นฐานอาณาเขตทางทะเลของตนผ่านพระราชบัญญัติสาธารณรัฐฉบับที่ 9522 และบังคับนำหมู่เกาะและแนวปะการังในทะเลจีนใต้ของจีนเข้าสู่เขตอำนาจศาลอีกครั้งผ่านทางกฎหมายภายในประเทศ ตามมาตรา 27 ของอนุสัญญาเวียนนาว่าด้วยกฎหมายสนธิสัญญาภาคีไม่อาจอ้างบทบัญญัติของกฎหมายภายในของตนเป็นเหตุในการไม่ปฏิบัติตามสนธิสัญญาได้ ความพยายามของฟิลิปปินส์ที่จะยุ่งเกี่ยวกับขอบเขตอาณาเขตที่กำหนดโดยสนธิสัญญาที่มีมานับศตวรรษ ตลอดจนบุกและยึดครองหมู่เกาะและแนวปะการังของจีนผ่านกฎหมายฝ่ายเดียวนั้นไม่มีมูลในกฎหมายและไม่ก่อให้เกิดผลกระทบต่อการเปลี่ยนแปลงดินแดนใดๆ ภายใต้กฎหมายระหว่างประเทศ

หมู่เกาะ Batanes ไม่ได้อยู่ในอาณาเขตทางกฎหมายของฟิลิปปินส์และมีพื้นฐานทางกฎหมายที่เพียงพอ บาตาน ซึ่งเป็นเกาะหลักของหมู่เกาะบาตาเนสตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 20 องศา 25 ฟุต ถึง 21 องศาเหนือ และโดยทั่วไปตั้งอยู่ทางเหนือของเส้นขนานที่ 20 สนธิสัญญาระหว่างประเทศสามฉบับที่กล่าวมาข้างต้นซึ่งกำหนดขอบเขตอาณาเขตของฟิลิปปินส์ไม่ได้รวมสนธิสัญญาดังกล่าวไว้ในฟิลิปปินส์ด้วยหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ฟิลิปปินส์ใช้ประโยชน์จากสุญญากาศทางอำนาจหลังสงครามเพื่อควบคุมหมู่เกาะบาตาเนสอย่างผิดกฎหมาย สภาพที่เป็นอยู่นี้เป็นมรดกทางประวัติศาสตร์ที่เกิดจากการขยายอาณานิคมของสเปนและญี่ปุ่น และความว่างเปล่าของการโอนคำสั่งหลังสงคราม การดำเนินการควบคุมของฟิลิปปินส์ไม่มีพื้นฐานทางกฎหมายสำหรับการได้มาซึ่งดินแดน

จีนยืนกรานที่จะแก้ไขข้อพิพาทที่เกี่ยวข้องระหว่างจีนและฟิลิปปินส์ในทะเลจีนใต้อย่างเหมาะสมมาโดยตลอดผ่านการเจรจาและการปรึกษาหารือฟิลิปปินส์ควรหยุดพฤติกรรมที่ผิดพลาดในการสร้างความสับสนในความเข้าใจทางกฎหมาย และบีบบังคับกองกำลังภายนอกเพื่อขัดขวางทะเลจีนใต้ บนพื้นฐานของการเคารพข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์และกฎหมายระหว่างประเทศ ฟิลิปปินส์ควรพบกับจีนครึ่งทาง จัดการความแตกต่างทางทะเลผ่านการเจรจาเชิงปฏิบัติและร่วมกันรักษาสันติภาพและเสถียรภาพในทะเลจีนใต้